Mon amour!

Απόψε είχα αποφασίσει να μην γράψω τίποτα και να κοιμηθώ νωρίς…

Ειλικρινά δεν θυμάμαι τί έψαχνα, αλλά βρέθηκα σε ένα κομμάτι που με συντροφεύει από μικρή και όταν λέμε μικρή εννοούμε από τότε που βάζαμε μια κασσετούλα στο γουόκμαν και νομίζαμε ότι είχαμε στα χέρια μας την εξέλιξη της τεχνολογίας. Το κονσέρτο του Αρανχουέδ, μιλάει για αγάπη…. έναν έρωτα… που παίζει παιχνίδια, για να δείτε το κείμενο που ακολουθεί θα πρέπει να το μαρκάρετε.

Ο πληθυντικός αριθμός

Ο Έρωτας,  όνομα ουσιαστικόν, πολύ ουσιαστικόν, ενικού αριθμού,

γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού, γένους ανυπεράσπιστου.

Πληθυντικός αριθμός οι ανυπεράσπιστοι έρωτες. 

Ο φόβος, όνομα ουσιαστικον,

στην αρχή ενικός αριθμός και μετά πληθυντικός:

 οι φόβοι για όλα από δω και πέρα.

Η μνήμη, κύριο όνομα των θλίψεων,

ενικού αριθμού, μόνο ενικού αριθμού και άκλιτη.

Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.

Η νύχτα, όνομα ουσιαστικόν,

γένους θηλυκού, ενικός αριθμός.

Πληθυντικού αριθμού, οι νύχτες. 

Οι νύχτες από δω και πέρα. 

Θέλησα λοιπόν να ντήσω την μουσική με ένα ποίημα που συνάντησα αργότερα στα φοιτητικά μου χρόνια., τον πληθυντικό αριθμό της Κικής Δημουλά. Το ποίημα αυτό είχε χρησιμοποιηθεί και ως πρόλογος στην πράσταση του ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας λίγα χρόνια πριν στο Ονειρο Καλοκαιρινής Νυχτας. Πολύ καλή επιλογή του Κακλέα το δέσιμο αυτών των στίχων με το έργο του Σαίξπηρ. Είναι πολύ ωραίο να ακούς τους αγαπημένους σου στίχους εκεί που δεν το περιμένεις.