Ενα κρυμμένο Αχ!

Καλό μήνα, αλλά όχι τέλος το καλοκαίρι. Όλοι σήμερα έλεγαν πάει έφυγε το καλοκαίρι. Μα γιατί βρε παιδιά, να φύγει και να μην πει ούτε γειά; Εντάξει έπιασε ένα μπουρίνι αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τελείωσε το καλοκαίρι. Οκ, το ξέρω ότι μπήκαμε στον πρώτο μήνα του φθινοπώρου. Αλλά το κλίμα πλέον δεν έιναι και τόσο μελανχολικό στην Ελλαδίτσα μας. Ο Ήλιος πάντα μας κάνει συντροφιά, οπότε γιατί να μελανχολούμε…. Αντε καλό μήνα!

Σάντοβα
Σάντοβα

ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ….

Ξημερώνει

θεά από ψηλά....
θέα από ψηλά....


Ξημερώνει και εγώ στους δρόμους τριγυρνώ,

κι αν χαράζει το φώς δεν φτάνει εδω,

που να είσαι, ποια χέρια σε κοιμίζουνε,

ποια τραγούδια σε νανουρίζουνε.



Μια καρδιά έχω μόνο μια καρδια,

Αχ…

που για σένα κλαίει καθε βραδιά,

Αχ….


Ξημερώνει και εγώ στους δρομους τριγυρνώ,

κι αν χαράζει το φώς δεν φτάνει εδω.

Ξημερώνει στου κόσμου όλου τις καρδιές,

μα για μένα δεν χάραξε ποτέ.



Μια καρδιά έχω μόνο μια καρδια,

Αχ….

που για σένα κλαίει καθε βραδιά,

Αχ………



Σου φωνάζω και να μ’ακούσεις δεν μπορείς,

ξημερώνει και εσύ δεν λές να ρθείς…..


Μοναδικοί Σωκράτης Μάλαμας και Χαρούλα Αλεξίου σε λάιβ…


Που να σαι αλήθεια το βράδυ αυτό….

Που να σαι αλήθεια το βράδυ αυτό

 που νιώθω μόνος, μα τόσο μόνος

και που μαζί μου παίζουν κρυφτό

πότε η θλίψη και πότε ο πόνος…

Που να ναι αλήθεια το βράδυ αυτό

που με χτυπάει το άγριο το αγέρι

να ρθεις και με ένα φιλί καυτό

να με γεμίσεις με Καλοκαίρι

Ας ερχόσουν για λίγο

μοναχά για ένα βράδυ

να γεμίσεις με φώς

το φρικτό μου σκοτάδι…

Μες στα δυο σου τα χέρια

 να με σφήξεις ζεστά

ας ερχόσουν για λίγο

κι ας χανόσουν μετα…

Που να σαι να ‘ρθεις το βράδυ αυτό

σ’ αυτούς τους δρόμους που σ αγαπούνε

το ντουετάκι τους το γνωστό

τα βηματά μας να ξαναπούνε

που να ‘σαι να ρθεις το βράδυ αυτό

που γίνε φύλλο ξερό η ελπίδα

να ρθεις κοντά μου να φυλαχτώ

από του πονου την καταιγίδα.

Ας ερχόσουν για λίγο

μοναχά για ένα βράδυ

να γεμίσεις με φώς

το φρικτό μου σκοτάδι…

 

Μες στα δυο σου τα χέρια

 να με σφήξεις ζεστά

ας ερχόσουν για λίγο

κι ας χανόσουν μετα…

Αντανακλάσεις…

Διακοπ�ς π�ρσι το καλοκαίρι!
Διακοπές πέρσι το καλοκαίρι!

Η αλήθεια είναι ότι σήμερα ήταν μια δύσκολη μέρα! Την οποία δεν ήξερα πως να αντιμετωπίσω. Ηταν δύσκολη γιατί έπρεπε και ήθελα να παρεβρεθώ σε μια κηδεία. Δεν μου ήταν έυκολο γιατί η μοναδική που είχα πάει ήταν του παππού μου και ομολογώ με άγγιξε πολύ. Σήμερα λοιπόν ήταν η κηδεία ενός ανθρώπους που γνώρισα και εκτίμησα. Κρίμα γιατί δεν πρόλαβε. Πάντα λέμε να είχαμε λίγο χρόνο ακόμα. Ετσι νιώθω κι εγώ, ότι αυτός ο άνθρωπος ζητούσε λίγο χρόνο ακόμα.Ο ανθρωπος αυτός ήταν ο Γιώργος Τσαγκάρης. Η μουσική του  και τα όσα δημιούργησε θα ταξιδεύουν στον χρόνο και στην μνήμη όλων.

Δεν ξέρω πώς αλλά μέσα από αυτό το μικρό μπλόγκ μπορούμε να πούμε τόσα πολλά και τόσο αβίαστα….

Η ζωή έχει και τις χαρές και τις λύπες. Αυτό κάνει κάθε συναίσθημα σημαντικό. Αρχισα να γράφω για να ξεχαστώ και δεν τα κατάφερα. Δεν ήθελα να αναφερθώ γιατί πολλοί μιλούν σε τέτοιες περιπτώσεις, ειδικά όταν τα πρόσωπα είναι σημαντικά και γνωστά. Το θέμα είναι αν νιώθουν τα όσα λένε.

Καλό βράδυ σε όους και μια γλυκιά καλημέρα!