Έτσι μιλώ γιά σένα καί γιά μένα

p6270513.JPGΈτσι μιλώ γιά σένα καί γιά μένα 

Επειδή σ’αγαπώ καί στήν αγάπη ξέρω
Νά μπαίνω σάν Πανσέληνος
p6270513.JPGΑπό παντού,

γιά τό μικρό τό πόδι σού μές στ’αχανή
σεντόνια
p6270513.JPGΝά μαδάω γιασεμιά κι έχω τή δύναμη
Αποκοιμισμένη,νά φυσώ νά σέ πηγαίνω
Μές από φεγγαρά περάσματα καί κρυφές τής θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα μέ αράχνες πού ασημίζουμε

p6270513.JPGΑκουστά σ’έχουν τά κύματα
Πώς χαιδεύεις,πώς φιλάς
p6270513.JPGΠώς λές ψιθυριστά τό «τί» καί τό «έ»
Τριγύρω στό λαιμό στόν όρμο
p6270513.JPGΠάντα εμείς τό φώς κι η σκιά

Πάντα εσύ τ’αστεράκι καί πάντα εγώ τό σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ τό λιμάνι κι εγώ τό φανάρι τό δεξιά
Τό βρεγμένο μουράγιο καί η λάμψη επάνω στά κουπιά…
(Μονόγραμμα, Ελύτης)

Ο γητευτής….

fff.jpg

Μετά από μια πολύ δύσκολη μέρα, με πολύ άγχος και κούραση, άνοιξα τηλεόραση και έχει την αγαπημένη μου ταινία…Ο γητευτής των αλόγων. Και γιατί αγαπημένη…Όταν πριν χρόνια ήμουν φοιτήτρια στην Πάτρα μου δάνεισαν το ομώνυμο βιβλίο και μόλις τελείωσα την ανάγνωσή του βγήκε στις αίθουσες… Μεγάλη τύχη…και άξιζε…. Σας αφήνω για να μην χάσω την συνέχεια….

Στα αμέτρητα ηλιοβασιλέματα….

hliobasilema6.jpghliobasilema6.jpghliobasilema6.jpg 

 

Αχ μικρέ πρίγκιπα, σιγά σιγά κατάλαβα τη μικρή μελαγχολική σου ζωή. Για ένα μεγάλο διάστημα, η μόνη σου διασκέδαση ήταν τα γλυκά ηλιοβασιλέματα. Έμαθα την καινούργια αυτή λεπτομέρεια, το πρωί της τέταρτης μέρας, όταν μου είπες:

-Μ’ αρέσουν τα ηλιοβασιλέματα. Πάμε να δούμε ένα ηλιοβασίλεμα…

– Μα πρέπει να περιμένουμε…

-Να περιμένουμε τι;– Να περιμένουμε να βασιλέψει ο ήλιος.

Στην αρχή φάνηκες να ξαφνιάζεσαι κι ύστερα γέλασες με τον εαυτό σου. Και μου είπες:

-Όλο νομίζω πως βρίσκομαι στον τόπο μου.

Πράγματι. Όταν είναι μεσημέρι στις Ηνωμένες Πολιτείες, όλοι το ξέρουν, ο ήλιος στη Γαλλία βασιλεύει. Αν γινόταν να πάμε στη Γαλλία σε ένα λεπτό, θα βλέπαμε το ηλιοβασίλεμα. Δυστυχώς η Γαλλία είναι πολύ μακριά. Όμως, στο μικρό σου πλανήτη, δεν είχες παρά να μετακινήσεις λίγο την καρέκλα σου. Και κοίταζες το δειλινό κάθε φορά που ένιωθες την ανάγκη….

-Μια μέρα είδα τον ήλιο να βασιλεύει σαράντα τρεις φορές.

Και λίγο αργότερα πρόσθεσες:

-Ξέρεις…, άμα νιώθεις πολύ λυπημένος, αποζητάς τα ηλιοβασιλέματα….

– Ώστε ήσουν τόσο λυπημένος τη μέρα με τα σαράντα τρία ηλιοβασιλέματα;

Όμως ο μικρός πρίγκιπας δεν απάντησε….

πλατσουρίζοντας στην παραλία….

Έχοντας έναν απίστευτο πονοκέφαλο,  αποφάσισα να τον νικήσω πηγαίνοντας για μπάνιο. Τελικά μεταξύ μας, μου πέρασε. Η θάλασσα ήταν ζεστή, είχε ήλιο,  ο μόνος ήχος που ακουγόταν ήταν το κυματάκι και οι πετρούλες που κατρακυλούσαν. Ένα γλυκό αεράκι χάιδευε το πρόσωπο  λυτρωτικά. Μέσα στο νερό, τα μικρά ψαράκια της εποχής ξαφνιάστηκαν από τους απρόσμενους επισκέπτες και ήρθαν να μας παρατηρήσουν, όπως κάνουμε και εμείς με αυτά. Αραγε γιατί τα παρατηρούμε κάθε φορά λες και τα βλέπουμε για πρώτη φορά; Όμορφο μεσημέρι…Μπορεί το μεσημέρι να πέρασε ο πονοκέφαλος αλλά δυστυχώς επέστρεψε….