Αρχείο για Μαρτίου 2010

25
Μαρ.
10

Μία και μόνη συνάντηση… Ρωμαίος και Ιουλιέτα.

Ο πύργος...

Ο πύργος...

PΩM.
Γελάει με τραύματα όποιος δεν πληγώθηκε ποτέ.
Μα σουτ! τι φως προβάλλει εκεί απ’ το παράθυρο;
Είν’ η ανατολή κι είναι η Ιουλιέτα ο ήλιος.
Πρόβαλε, ήλιε, σκότωσε τη φτονερή σελήνη
που κιόλα είν’ άρρωστη, χλωμή από τον καημό της
που εσύ η παρθένα της είσαι ομορφότερη της!
Παρθένα της μην είσαι αφού ‘ναι τόσο φτονερή:
ντύνει φορέματα αχνοκίτρινα τις κόρες της,
που μόνον οι τρελοί τα βάζουν: βγάλ’ τα εσύ!
Είναι η κυρά μου, ω, είναι η αγάπη μου.
Ω και να το ‘ξερέ πως είναι! Μιλάει, μα δε λέει τίποτα, και τι μ’ αυτό;
Το βλέμμα της μιλάει: θ’ αποκριθώ σ’ αυτό.
Μα παραπήρα θάρρος, δε μιλάει σε μένα.
Τα δυο ωραιότερα άστρα όλου τ’ ουρανού,
που κάπου θεν να παν, παρακαλούν τα μάτια της
ν’ αστροβολούν στις σφαίρες τους ως να γυρίσουν.
Μ’ αν πήγαιναν τα μάτια της εκεί κι εκείνα
στην όψη της, η λάμψη της θα ντρόπιαζε τ’ αστέρια
καθώς η λάμψη της ημέρας μια λαμπάδα.
Τα μάτια της στον ουρανό θα πλημμυρούσαν
το διάστημα το αγέρινο με τόση λάμψη
που θα λαλούσαν τα πουλιά, σαν να ξημέρωσε.
Κοίτα πώς ακουμπάει το μάγουλο στο χέρι της!
Ω, να ‘μουν γάντι στο χεράκι αυτό, για ν’ άγγιζα
το μάγουλο της!

ΙΟΥΛ.
Αλί μου!

ΡΩΜ. Μιλάει. Ω, μίλα πάλι, ολόφωτε άγγελε γιατ’ είσαι
δόξα λαμπρή της νύχτας πάνω απ’ το κεφάλι μου,
και σε θωρώ σαν φτερωτόν ουράνιον άγγελο,
που οι άνθρωποι με τ’ άσπρο των ματιών τους από
θαμασμό
ανατρανίζουν να τον δουν που δρασκελάει
τ’ αργοκίνητα νέφη κι αρμενίζει επάνω
στο στήθος του αέρα.

ΙΟΥΛ.
Ρωμαίο, Ρωμαίο! Γιατί να ‘σαι Ρωμαίος;
Αρνήσου τον πατέρα σου, άσε τ’ όνομα σου·
ή, αν δε θέλεις, μόνο αγάπη ορκίσου μου
ι εγώ θα πάψω να ‘μαι Καπουλέτου.




16
Μαρ.
10

Ποίηση και μουσική….στιγμές.

Όταν ένα τραγούδι ή καλύτερα δύο αγαπημένο τραγούδια μπορούν να σου θυμίσουν ένα μοναδικό ποίημα του Καβάφη…

Καλημέρα σε όλους!

Δώδεκα και μισή. Γρήγορα πέρασεν η ώρα
απ’ τες εννιά που άναψα την λάμπα,
και κάθισα εδώ. Κάθουμουν χωρίς να διαβάζω,
και χωρίς να μιλώ. Με ποιόνα να μιλήσω
κατάμονος μέσα στο σπίτι αυτό.

Το είδωλον του νέου σώματός μου,
απ’ τες εννιά που άναψα την λάμπα,
ήλθε και με ηύρε και με θύμισε
κλειστές κάμαρες αρωματισμένες,
και περασμένην ηδονή— τι τολμηρή ηδονή!
Κ’ επίσης μ’ έφερε στα μάτια εμπρός,
δρόμους που τώρα έγιναν αγνώριστοι,
κέντρα γεμάτα κίνησι που τέλεψαν,
και θέατρα και καφενεία που ήσαν μια φορά.

Το είδωλον του νέου σώματός μου
ήλθε και μ’ έφερε και τα λυπητερά·
πένθη της οικογένειας, χωρισμοί,
αισθήματα δικών μου, αισθήματα
των πεθαμένων τόσο λίγο εκτιμηθέντα.

Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασεν η ώρα.
Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασαν τα χρόνια.


(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)


15
Μαρ.
10

Μ’ ακούς…

Σκιές...

Σκιές...


Να σε πηγαίνω

μέσα από φεγγερά περάσματα

και κρυφές της θάλασσας στοές…..


Ακουστά σε έχουν τα κύματα

πως χαιδέυεις

πως φιλάς

πως λες ψιθυριστά το τι και το ε….

Τριγυρω στο λαιμό στον όρμο

πάντα εμείς

το φως

και η σκια


πάντα εσυ τ αστεράκι

και εγώ το σκοτεινό πλεούμενο….

πάντα εσύ το λιμάνι…

Γλάροι...

Γλάροι...


Είναι νωρίς μ ακούς

είναι νωρίς στον κόσμο αυτό

αγάπη μου

να μιλώ για μένα και για σένα….

Επειδή σ αγαπώ και σ αγαπώ

πάντα εσύ το νόμισμά

και εγώ η λατρεία

που το εξαργυρώνει….

Μ ακούς…

Σ αγαπώ…

«Μονόγραμμα» Ελύτης


Θεέ μου τι μπλέ ξοδεύεις για να μην σε βλέπουμε….

«Αξιον Εστι»


13
Μαρ.
10

Για σένα…

04
Μαρ.
10

Μετράω στιγμές…60.000 στιγμές.

Μετράω στιγμές μαζί σας!!!

Σας ευχαριστώ που μαζί αγγίξαμε τις 60.000 επισκέψεις.

01
Μαρ.
10

Στιγμές της χθεσικής μέρας….

Ηλιοβασίλεμα...

Ηλιοβασίλεμα...

Ναζίμ Χικμετ, Το ταξίδι

Ένας ποιητής ταξιδεύει
σε μια θάλασσα του κόσμου μας
κοιτάζοντας ένα άστρο.

Ταξιδεύει κάποιος ποιητής
σ’ ένα απ’ τα άστρα, σε μια θάλασσα,
κοιτάζοντας τον κόσμο μας.

Ταξιδεύουν οι ποιητές
στις θάλασσες του κόσμου
κοιτάζοντας ο ένας τον άλλο.

1960, Μεσόγειος

* το ποίημα είναι από εδώ.




Blog Stats

  • 142,271 hits
Μαρτίου 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Φεβ.   Απρ. »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

Σελίδες

Top Clicks

  • Κανένα