Η μοναξιά του σκοινοβάτη….

Οχι δεν θέλει ν΄αφεθεί..

το σκοινί τρέμει… κλείνει τα μάτια.

Το βάθος, κάτω, μαύρο από ησυχία.

Το σκοινί δεν τελειώνει.

Τα μάτια ανοίγουν, διαστέλλονται,

 επιπλέουν, κοιτάζουν πάνω,

p1010055.jpg

κρατιουνται από να σύννεφο,

ένα φύλλο, αλλάζουν, στρογγυλέυουν,

 γίνονται δυο μεγάλοι κρίκοι…

Αρπάζεται από τα μάτια του-

να τον, αφήνει το σκοινί, κάνει μια τούμπα στον αέρα,

χαμηλώνει, του πέφτει το καπέλο,

πέφτει το λουλούδι του από το πέτο-

να τον πάλι που ψαύει το σκοινι με τ’ ακροδάχτυλα…

ανεβαίνει τη σκάλα, ισορροπεί, χαμογελάει,

μια τελευταία υπόκλιση.

Κανείς τριγύρω να τον χειροκροτήσει.

Μονο μια φωνή:

-Κρατήσου, κρατήσου, κρατήσου από τα μάτια σου.

Ποιός τον φωνάζει;

Από πού τον φωνάζουν;

Γιάννης Ρίτσος