15
Φεβ.
08

Όταν η πόλη φοβάται…

Μια πολύ δύσκολη μέρα…

Με ευθύνες….

Με το φόβο ενός σεισμού….

 

copy-of-limani.jpg

 

 

Με αυτή την ανασφάλεια….

Που όσο κι αν σου λένε να εξοικειωθείς δεν γίνεται….

Δεν είχα διάθεση να γράψω τίποτα απόψε…

Ομως σκέφτηκα να ξεκινήσω να γράφω και όπου με πάει….

Δεν θα διορθώσω τίποτα…..

Είναι περίεργο πώς ό ρυθμός της καθημερινότητας αλλάζει, σε στιγμές πανικού….

Βρέθηκα στο δρόμο ανάμεσα στους δύο σεισμούς, 

πήγα στη δουλειά αλλά δεν έγινε μάθημα γιατί έδιωχναν τα παιδιά, κατά τις μια….

Γιατία αφού δεν ξέραμε τίποτα για δέυτερο σεισμό….

Παρατήρησα κάτι όμως…..

Είχε αλλάξει ο ρυθμός της ζωής εκείνη τη στιγμή….

Αλλοι έκλειναν τα μαγαζιά τους….

Αλλοι μιλούσαν, άλλοι κάθονταν στα παρκάκια….

Αυτές τις στιγμές ανακαλυπτεις ότι είναι λίγα αυτά τα παρκάκια…..

Γιατί χρειάζεται να συμβεί κάτι περίεργο,

 για να μιλήσουμε σε ανθρώπους που δεν ξέρουμε, να πούμε πως νιώσαμε.

Γιατί να πρέπει να γίνει κάτι τέτοιο,

 για να γίνουμε αυτό που θα έπρεπε να είμαστε από την αρχή;

ΑΛΗΘΙΝΟΙ!!!

Καλό ξημέρωμα!

Μακάρι να καταφέρω να κοιμηθώ!

Advertisements

10 Responses to “Όταν η πόλη φοβάται…”


  1. Φεβρουαρίου 15, 2008 στο 1:18 πμ

    Καλο ειναι να μην πανικοβαλεσαι.Ο φοβος δεν βοηθαει σε κατι… Ολα καλα θα πανε θα δεις… Την καλημερα μου.

  2. Φεβρουαρίου 15, 2008 στο 8:45 πμ

    Σας σκεφτόμουν όταν άκουσα για το σεισμό στη Μεθώνη…ευτυχώς δεν είχαμε χειρότερα.
    Να είστε καλά όλοι εκεί πέρα. 🙂

    Θα είναι μια όμορφη μέρα σήμερα 🙂 Καλημέρα Άννα!

  3. Φεβρουαρίου 15, 2008 στο 9:29 πμ

    Καλημέρα Άννα! Σε σκεφτόμουν εχτές μετά από αυτά που άκουσα!
    Ελπίζω η ανησυχία να απομακρύνεται σιγά σιγά από τον κόσμο εκεί.
    Καλή σου μέρα…

  4. Φεβρουαρίου 15, 2008 στο 1:12 μμ

    Όλα πλέον βρίσκουν το ρυθμό τους στην «όμορφη πόλη» θέλω να πιστεύω.

    Μετά από το τηλε-διασυρμό των σεισμολόγων χτες στο Μάκη νομίζω ότι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να είμαστε προσεκτικοί μόνοι μας όσο μπορούμε.

    Μην ξεχνάς ότι μια εβδομάδα πριν μας ταρακούνησε και μας ο εγκέλαδος στην Πάτρα. Κατά τα άλλα οι σεισμολόγοι και αυτό τον σεισμό τον γνώριζαν από πριν…

    Όλα καλά θα πάνε.
    Να κοιμάσαι!!!
    Φιλιά

  5. Φεβρουαρίου 15, 2008 στο 10:26 μμ

    iLiaS
    Καλησπέρα! Να προσέχετε και εσείς με το κρύο! Φιλιά

  6. Φεβρουαρίου 15, 2008 στο 10:29 μμ

    Adonios
    Φοβάσαι σε τέτοιες στιγμές και αργεί να φύγει για μέρες. Κοιμήθηκα με τα ρούχα χθές. Σήμερα απλά είναι σαν να είμαστε μέσα σε βάρκα!

  7. Φεβρουαρίου 15, 2008 στο 10:29 μμ

    anatolh
    Απλά δεν συνηθίζεις ποτέ….

  8. Φεβρουαρίου 16, 2008 στο 12:16 πμ

    Είναι τρομακτικό, το καταλαβαίνουμε όλοι. Η μνήμη του θανάτου / η πιθανότητα απώλειας όσων έχουμε κατακτήσει / η απόλυτη αδυναμία απέναντι στο μοιραίο. Δύναμη.

  9. Φεβρουαρίου 16, 2008 στο 12:33 πμ

    fvasileiou
    Η ανθρώπινη ύπαρξη είναι το σπουδαιότερο… όλα τα άλλα είναι ασήμαντα!
    Σου έυχομαι ένα όμορφο Σαββατοκύριακο!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Blog Stats

  • 143,461 hits
Φεβρουαρίου 2008
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιαν.   Μαρ. »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
2526272829  

Σελίδες


Αρέσει σε %d bloggers: