Όταν η πόλη φοβάται…

Μια πολύ δύσκολη μέρα…

Με ευθύνες….

Με το φόβο ενός σεισμού….

 

copy-of-limani.jpg

 

 

Με αυτή την ανασφάλεια….

Που όσο κι αν σου λένε να εξοικειωθείς δεν γίνεται….

Δεν είχα διάθεση να γράψω τίποτα απόψε…

Ομως σκέφτηκα να ξεκινήσω να γράφω και όπου με πάει….

Δεν θα διορθώσω τίποτα…..

Είναι περίεργο πώς ό ρυθμός της καθημερινότητας αλλάζει, σε στιγμές πανικού….

Βρέθηκα στο δρόμο ανάμεσα στους δύο σεισμούς, 

πήγα στη δουλειά αλλά δεν έγινε μάθημα γιατί έδιωχναν τα παιδιά, κατά τις μια….

Γιατία αφού δεν ξέραμε τίποτα για δέυτερο σεισμό….

Παρατήρησα κάτι όμως…..

Είχε αλλάξει ο ρυθμός της ζωής εκείνη τη στιγμή….

Αλλοι έκλειναν τα μαγαζιά τους….

Αλλοι μιλούσαν, άλλοι κάθονταν στα παρκάκια….

Αυτές τις στιγμές ανακαλυπτεις ότι είναι λίγα αυτά τα παρκάκια…..

Γιατί χρειάζεται να συμβεί κάτι περίεργο,

 για να μιλήσουμε σε ανθρώπους που δεν ξέρουμε, να πούμε πως νιώσαμε.

Γιατί να πρέπει να γίνει κάτι τέτοιο,

 για να γίνουμε αυτό που θα έπρεπε να είμαστε από την αρχή;

ΑΛΗΘΙΝΟΙ!!!

Καλό ξημέρωμα!

Μακάρι να καταφέρω να κοιμηθώ!