21
Ιαν.
08

Ποιήματα που αγαπώ…

Η ποίηση είναι μια αγάπη που την ανακαλύπτεις μια στιγμή τυχαία, συνήθως και μετά γίνεται τρόπος ζωής. Αυτό συνέβη και με εμένα. Οχι μην πιστέψετε ότι γράφω ποιήματα απλά μου αρέσει η ποιηση και διαβάζω ποίηση. Είναι ένα ταξίδι ενός χάρτινου καραβιού στην θάλασσα της σκέψης μας. Σας έβαλα και μουσική υπόκρουση τι άλλο από τη σονάτα του σεληνόφωτος. Αγαπημένα όλα.

Μονόγραμμα

Έτσι μιλώ γιά σένα καί γιά μένα
Επειδή σ’αγαπώ καί στήν αγάπη ξέρω
Νά μπαίνω σάν Πανσέληνος
Από παντού,γιά τό μικρό τό πόδι σού μές στ’αχανή
σεντόνια
Νά μαδάω γιασεμιά κι έχω τή δύναμη
Αποκοιμισμένη,νά φυσώ νά σέ πηγαίνω
Μές από φεγγαρά περάσματα καί κρυφές τής θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα μέ αράχνες πού ασημίζουμε
Ακουστά σ’έχουν τά κύματα
Πώς χαιδεύεις,πώς φιλάς
Πώς λές ψιθυριστά τό «τί» καί τό «έ»
Τριγύρω στό λαιμό στόν όρμο
Πάντα εμείς τό φώς κι η σκιά
Πάντα εσύ τ’αστεράκι καί πάντα εγώ τό σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ τό λιμάνι κι εγώ τό φανάρι τό δεξιά
Τό βρεγμένο μουράγιο καί η λάμψη επάνω στά κουπιά
Ψηλά στό σπίτι μέ τίς κληματίδες
Τά δετά τριαντάφυλλα,καί τό νερό πού κρυώνει
Πάντα εσύ τό πέτρινο άγαλμα καί πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει
Τό γερτό παντζούρι εσύ,ο αέρας πού τό ανοίγει εγώ
Επειδή σ’αγαπώ καί σ’αγαπώ
Πάντα Εσύ τό νόμισμα καί εγώ η λατρεία πού τό
Εξαργυρώνει:
Τόσο η νύχτα,τόσο η βοή στόν άνεμο
Τόσο η στάλα στόν αέρα,τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ’ουρανού με τ’άστρα
Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή
Πού πιά δέν έχω τίποτε άλλο
Μές στούς τέσσερις τοίχους,τό ταβάνι,τό πάτωμα
Νά φωνάζω από σένα καί νά μέ χτυπά η φωνή μου
Νά μυρίζω από σένα καί ν’αγριεύουν οί άνθρωποι
Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ’αλλού φερμένο
Δέν τ’αντέχουν οί άνθρωποι κι είναι νωρίς,μ’ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν αγάπη μου
Να μιλώ γιά σένα καί γιά μένα.

Από το μονόγραμμα του Ελύτη 

Σονάτα του Σεληνόφωτος

Άφησε με να ρθω  μαζί σου. Τί φεγγάρι απόψε!

Είναι καλό το φεγγάρι,

– δε θα φαίνεται που άσπρισαν τα  μαλλιά μου.

Το  φεγγάρι θα κάνει πάλι χρυσά τα μαλλιά μου.

Δε θα καταλάβεις. Άφησε με να ρθω μαζί σου.

Όταν έχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οι σκιές  μες στο σπίτι,

αόρατα χέρια τραβούν τις  κουρτίνες,

ένα δάχτυλο αχνό γράφει

στη σκόνη του πιάνου

λησμονημένα λόγια

 – δε  θέλω να τα ακούσω .

Σώπα……………

«Α, φεύγεις; Καληνύχτα.»

Όχι δεν θα έρθω. Καληνύχτα.

Εγώ θα βγω σε λίγο. Ευχαριστώ.        

      Γιάννης Ρίτσος 

ff.jpg

Απροσδοκίες            

Θεέ μου τι δεν μας περιμένει ακόμα.

Κάθομαι εδώ και βρέχομαι.

Βρέχει χωρίς να βρέχει

όπως όταν σκιά μας επιστρέφει σώμα.

Κάθομαι εδώ και κάθομαι.

Εγώ εδώ, απέναντι η καρδιά μου

και πιό μακριά η κουρασμένη σχέση μου μαζί της.

Έτσι για να φαινόμαστε πολλοί

κάθε που μας μετράει το άδειο.

Φυσάει άδειο δωμάτιο.

Πιάνομαι γερά από τον τρόπο μου

που έχω να σαρώνομαι.

Νέα σου δεν έχω.

Η φωτογραφία σου στάσιμη.

Κοιτάζεις σαν ερχόμενος χαμογελάς σαν όχι.

Άνθη αποξηραμένα στο πλάισου

επαναλαμβάνουν ασταμάτητατο

ακράτητο όνομα τους semprevivessemprevives – αιώνιες,

αιώνιες μην τύχεις και ξεχάσεις τι δεν είσαι.

 Κική Δημουλά 

Το πρώτο σκαλί

Εις τον Θεόκριτο παραπονιούνταν
μιά μέρα ο νέος ποιητής Ευμένης·
«Τώρα δυό χρόνια πέρασαν που γράφω
κ’ ένα ειδύλιο έκαμα μονάχα.
Το μόνον άρτιόν μου έργον είναι.
Αλλοίμονον, είν’ υψηλή το βλέπω,
πολύ υψηλή της Ποιήσεως η σκάλα·
και απ’ το σκαλί το πρώτο εδώ που είμαι
ποτέ δεν θ’ αναιβώ ο δυστυχισμένος».
Ειπ’ ο Θεόκριτος· «Αυτά τα λόγια
ανάρμοστα και βλασφημίες είναι.
Κι αν είσαι στο σκαλί το πρώτο, πρέπει
νάσαι υπερήφανος κ’ ευτυχισμένος.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.
Κι αυτό ακόμη το σκαλί το πρώτο
πολύ από τον κοινό τον κόσμο απέχει.
Εις το σκαλί για να πατήσεις τούτο
πρέπει με το δικαίωμά σου νάσαι
πολίτης εις των ιδεών την πόλι.
Και δύσκολο στην πόλι εκείνην είναι
και σπάνιο να σε πολιτογραφήσουν.
Στην αγορά της βρίσκεις Νομοθέτας
που δεν γελά κανένας τυχοδιώκτης.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα».

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης 

Advertisements

28 Responses to “Ποιήματα που αγαπώ…”


  1. Ιανουαρίου 22, 2008 στο 7:31 πμ

    Καλημέρα ωραίες επιλογές και μουσική υπόκρουση 🙂 Καλημέρα:)

  2. Ιανουαρίου 22, 2008 στο 9:46 πμ

    LOCKHEART
    Καλημέρα! ότι μπορούμε κάνουμε!

  3. Ιανουαρίου 22, 2008 στο 10:54 πμ

    Καλημέρα,
    Ωραίο ποστ. Μου βάζει την μέρα σε όμορφη κοίτη…

  4. Ιανουαρίου 22, 2008 στο 5:43 μμ

    Πολύ όμορφα! 🙂
    καλησπέρα σου

  5. Ιανουαρίου 22, 2008 στο 6:35 μμ

    …ωραία ποιήματα, να μαθαίνουμε και ‘μεις οι αδαείς.
    Καλησπέρα 🙂

  6. Ιανουαρίου 22, 2008 στο 10:39 μμ

    Πολυ ομορφα ποιήματα μας εβαλες εδω μπράβο σου

  7. Ιανουαρίου 23, 2008 στο 12:10 πμ

    fvasileiou
    Για κοίτη δεν είχα σκεφτεί αλλά μου αρέσει αυτό που λες!

  8. Ιανουαρίου 23, 2008 στο 12:11 πμ

    melomenos

    Σου άρεσαν; Χαίρομαι!

  9. Ιανουαρίου 23, 2008 στο 12:11 πμ

    Daisy
    Και σε σένα άρεσαν… Χαίρομαι και γαι σένα!!!

  10. Ιανουαρίου 23, 2008 στο 12:13 πμ

    iLiaS
    Α ναι εσείς οι αδαείς, τώρα που το λες, να το ψάξουμε 🙂

  11. Ιανουαρίου 23, 2008 στο 12:13 πμ

    stormofpassion

    Χαίρομαι που σου άρεσαν!!!

  12. Ιανουαρίου 23, 2008 στο 9:19 πμ

    Πολύ καλοί στ’ιχοι Αννα και διαλεχτοί. Από τους κουρφαίους. ποιητές. Είναι πολύ όμορφο να μπορεί ένα ποίημα να σε ταξιδέψει. Καλημέρα

  13. Ιανουαρίου 23, 2008 στο 2:01 μμ

    Έχω μείνει να διαβάζω την σονάτα…
    Η εκπληκτική μουσική του Μπετόβεν Adagio sostenuto
    που είναι από τις αγαπημένες μου, έδεσε με το ποίημα του Ρίτσου!!!

    Συναισθηματικά φορτισμένα και τα δύο, δεν θα μπορούσαν να με αφήσουν ασυγκίνητο!
    Σε ευχαριστώ Άννα…

  14. Ιανουαρίου 23, 2008 στο 2:33 μμ

    Ομορφοι στίχοι, όμορφο ποστ!
    Την καλησπέρα μου!

  15. Ιανουαρίου 23, 2008 στο 3:36 μμ

    αννα , αψογες οι επιλογες σου!!! 🙂

  16. Ιανουαρίου 23, 2008 στο 11:12 μμ

    Πολύ μου αρέσει η Σονάτα του Σεληνόφωτος. Μας το είχε βάλει και στην δευτέρα λυκείου να το ακούσουμε η καθηγήτριά μας….

    Καληνύχτα 🙂

  17. Ιανουαρίου 24, 2008 στο 1:18 πμ

    vasilis
    Σε ταξιδέψαμε πατριωτάκι και που σε πήγαμε;

  18. Ιανουαρίου 24, 2008 στο 1:19 πμ

    Adonios
    Και δεν είναι ολόκληρο το ποίημα. Το λατρέυω! Δεν ξέρω γιατί όπως και τη σονάτα στη μουσική. Με πάνε κάπου αλλού και τα δύο. Καλό ξημέρωμα. Αντωνάκη!

  19. Ιανουαρίου 24, 2008 στο 1:21 πμ

    ΑΝΝΑ
    Ωράιο να απαντά Άννα σε Άννα, λοιπόν κρητικοπούλα μας, είδες που οι Αννες τα συμφωνούν!!!
    Ηρθα το καλοκαίρι στην Κρήτη και έκανα το γύρο. Ηταν πάρα πολύ ωραία!!!

  20. Ιανουαρίου 24, 2008 στο 1:22 πμ

    μούργος
    Να σαι καλά μούργο! Λόγια σοφών ανθρώπων πάντα σεβαστά 🙂

  21. Ιανουαρίου 24, 2008 στο 1:23 πμ

    Princess Elen
    Σου θύμισα τα παιδικά τα χρόνια τα παλιά ή τα πρόσφατα;

  22. Ιανουαρίου 24, 2008 στο 2:57 πμ

    Ενα και ενα ολα τα ποιηματα.Διαλεχτα και εξαιρετικα.Μπραβο για τις επιλογες σου ολες πολυ καλες.

  23. Ιανουαρίου 24, 2008 στο 8:55 πμ

    Συνήθως φεύγεις με ένα καλό ποίημα. Κλείνεις τα μάτια και σε παίρνει μαζί του. Πολλές φορές είναι συντροφιά σε μοναξιές. Και άλλες επιπλέον αγκαλιά σε συντροφιές. Καλημέρα πατριωτάκι.

  24. Ιανουαρίου 24, 2008 στο 10:39 μμ

    vasilis
    Καλησπέρα! Ωραίο σχόλιο!

  25. Ιανουαρίου 25, 2008 στο 5:23 μμ

    αυτό που νιώθω όταν διαβάζω ποίηση δεν μπορώ να το εξηγήσω εύκολα! αλλά είναι σαν αυτό που περιγράφεις 🙂

  26. Ιανουαρίου 26, 2008 στο 1:24 πμ

    foteinoula
    Μπράβο φωτεινούλα! Είναι ωραίο να συμφωνούμε!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Blog Stats

  • 143,698 hits
Ιανουαρίου 2008
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Δεκ.   Φεβ. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

Σελίδες

Top Clicks

  • Κανένα

Αρέσει σε %d bloggers: