Που να σαι αλήθεια το βράδυ αυτό….

Που να σαι αλήθεια το βράδυ αυτό

που νιώθω μόνος, μα τόσο μόνος

και που μαζί μου παίζουν κρυφτό

πότε η θλίψη και πότε ο πόνος…

Που να ναι αλήθεια το βράδυ αυτό

που με χτυπάει το άγριο το αγέρι

να ρθεις και με ένα φιλί καυτό

να με γεμίσεις με Καλοκαίρι…

Ας ερχόσουν για λίγο

μοναχά για ένα βράδυ

να γεμίσεις με φώς

το φρικτό μου σκοτάδι…

Μες στα δυο σου τα χέρια

να με σφήξεις ζεστά

ας ερχόσουν για λίγο

κι ας χανόσουν μετα…

Που να σαι να ‘ρθεις το βράδυ αυτό

σ’ αυτούς τους δρόμους που σ αγαπούνε

το ντουετάκι τους το γνωστό

τα βηματά μας να ξαναπούνε

που να ‘σαι να ρθεις το βράδυ αυτό

που γίνε φύλλο ξερό η ελπίδα

να ρθεις κοντά μου να φυλαχτώ

από του πονου την καταιγίδα.