Δομίνικος Θεοτοκόπουλος…El Greco…

Η ζωή του μεγάλου έλληνα ζωγράφου Δομήνικου Θεοτοκόπουλου ζωντανεύει στις κινηματογραφικές αίθουσες αυτές τις μέρες, με την υπογραφή του Γιάννη Σμαραγδή. Μεταξύ των πολλών που ήθελαν να παρακολουθήσουν την ταινία στην πρεμιέρα της ήμουν και εγώ. Πήγα με τις μεγαλύτερες προσδοκίες για μια ταινία που θα με γέμιζε πραγματικά, αφού ο θεοτοκόπουλος είναι απο τους αγαπημένους μου ζωγράφους.

Η ταινία είναι αρκετά καλή, αλλά όχι όσο θα ήθελα. Διέκρινα κάποια μικρά σφάλματα. Το σενάριο πραγματευεται την ερωτική ζωή του Θεοτοκόπουλου. Μας ταξιδέυει από την Κρήτη στην Ιταλία και μετά στην Ισπανία. Οι πίνακες ενυπάρχουν μέσα στην ταινία πολύ όμορφα, και τα χρώματα είναι κυρίαρχα στην φωτογραφία. Η σκηνή που μου άρεσε περισσότερο ήταν όταν αναμηγνύει τα χρώματα, εκεί ναι η ταινία γίνεται παλέτα και εμείς θεατές της δημιουργίας του Θεοτοκόπουλου. Ηθελαν όμως περισσότερη προσοχή κατά τη γνώμη μου τα σκηνικά και τα κουστούμια. Ηθελα να με ταξιδέυουν λίγο περισσότερο. Με γύριζαν λίγο, στην πραγματικότητα.

 

Αναφορικά με τους ηθοποιούς, ο Μουστάκας με έκανε να νιώσω πραγματικά ότι έχω χάσει έναν δικό μου άνθρωπο. Το γεγονός ότι ο ίδιος δεν θα μπορούσε να δεί την ταινία και το πόσο καλός ήταν με λυπεί. Ο Λάκης Λάζόπουλος δείχνει για μια ακόμη φορά, ότι όταν υπηρετεί το θέατρο και την υποκριτική, το υπηρετεί με σεμνότητα. Πολύ σεμνή και διακριτικά δυναμική παρουσιά. Η Δήμητρα Ματσούκα υπήρχαν στιγμές που ήταν καλή, εικαστικά, αλλά δεν ήταν τόσο καλή σε όλα τα σημεία. Και μια επισήμανση, όταν μας την παρουσιάζουν ως δεσποσύνη και βάζει το πόδι σταυροπόδι, ακυρώνει τη σκηνη, όσο κι αν ήταν ατίθασο πνεύμα, δεν ταιριάζει καθόλου.

 

Το μήλο έχει ιδιαίτερη σημασία στην ταινία είναι το σημαίνον και το σημαινόμενο. Ηταν ιδιαίτερα ευφυές σαν εύρημα. Επιπλέονένα θέμα είναι και η γλώσσα. Μιλούν αρκετά ελληνικά, αλλά δεν υπακούουν στους κανόνες. Ποιοί μιλούν ελληνικά με ποιούς, δεν υπακούουν, για παράδειγμα σε μια από τις τελευταίες σκηνές μιλούν τα δυο αδέλφια και δεν μιλούν ελληνικά ενώ στις προηγούμενες σκηνές συνέβαινε. Επίσης θα μου άρεσε να μιλούν ιταλικά στην Ιταλιά και ισπάνικά στην Ισπανία, το ξέρω ότι είναι ιδιατερα δύσκολο αλλά εμείς οι έλληνες με υπότιτλους θα την βλέπαμε ούτως ή άλλως, αν και είναι ελληνική ταινία.

ο αγαπημένος μου πίνακας!

Η μουσική του Βαγγέλη Παπαθανασίου ήταν πολύ καλή και ιδιαίτερα στο τέλος της ταινίας, δεν επισκιάζει την ταινία την συνοδέυει αρμονικά. Η ταινία είναι βασισμένη στην μυθιστορηματική βιογραφία του Δημήτρη Σιατόπουλου. Το σενάριο είναι της βρετανίδας Τζάκι Παβλένκο και του Γιάννη Σμαραγδή.

Στην Αθήνα επίσης λειτουργεί και έκθεση με τίτλο «Στιγμές από την ταινία El Greco» στον Πολυχώρο του Συντάγματος. Στην έκθεση παρουσιάζονται κοστούμια και αντίγραφα των έργων του El Greco, που χρησιμοποιήθηκαν στα γυρίσματα (τα οποία έχουν επιμεληθεί οι ζωγράφοι Σάββας Γεωργιάδης, Νίκος Μόσχος και Στέλιος Πετρουλάκης), καθώς και αντικείμενα από την ταινία.

Τα παραπάνω σχόλια είναι η προσωπική μου γνώμη και δεν θέλω να σας επηρεάσω όυτε θετικά ούτε αρνητικά. Αλλωστε η δυσφήμιση είναι η καλύτερη διαφήμιση, απλά όταν πιστεύω κάτι, θα το πώ και έχω το θάρρος της γνώμης μου.

by Anna R.