“Αστερόσκονη…” μια ταινία γεμάτη stardust!

***Stardust*** Αστερόσκονη η ταινία που με ταξίδεψε την Κυριακή που μας πέρασε. Πάντα με ταξίδευε η εικόνα ένος αστεριού να πέφτει. Και  πάντα εμείς σαν μικρά παιδιά να κάνουμε ευχές και ευχές και να ονειρευόμαστε. Η αστερόσκονη πετυχαίνει αυτό ακριβώς το συναίσθημα. Της ευχής της προσμονής της αγάπης. Είναι μια ταινία γεμάτη εικόνες, μουσική, παραμύθι, αλλά όχι με την κακή έννοια του ψεύτικου. Παραμύθι, όπως αυτό γεννιέται μέσα από τους μύθους αλλά και από τον φόβο, το όνειρο, τις μάγισσες τον έρωτα. 

“Κράτα με σφηχτά και σκέψου το σπίτι σου…”

Η ταινία είναι γεμάτη αρώμα εποχής. Τα χρώματα παίζουν πολύ σπουδαίο ρόλο. Είναι συμβολική η χρήση τους. Το μπλέ έχει βασικό ρόλο στην εξέλιξη του μύθου. Είναι και το αγαπημένο μου. Το σαουντρακ είναι καταπληκτικό και γεμίζει πολύ όμορφα την ταινία. Δεν υπάρχει καμία στιγμή που να κοιτάς το ρολόι σου. Είναι βασικό κατα τη γνώμη μου, μια ταινία να σε ταξιδευει και να μην σκέφτεσαι ότι είσαι σε μια αιθουσα με πολλούς άλλους. Επιτυχία είναι να ανοίγει ένα παράθυρο η οθόνη και εσύ να μπορείς να μπαίνεις μέσα σε αυτό και να ονειρέυεσαι.

Οι ηθοποιοί είναι πολύ καλοί και σε ρόλους που δεν τους έχουμε συνηθίσει. Μισέλ Φάιφερ σε έναν ρόλο που σίγουρα την έβαλε σε μια εσωτερική αναζήτηση, για τη νιότη που χάνεται. Αυτό που είναι φοβερός είναι ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο σε ρόλο καπετάνιου ενός πλοίου- συλλέκτη κεραυνών με πολλά αποσιωπιτικά…

Είναι μια ταινία που αξίζει να την δείτε είτε πάτε μόνοι είτε με παρέα! Μακάρι να μπορούσαν κάθε μέρα να μας χαρίζουν ένα Αστερι. Αλλά μπορεί και να μην έχει και σημασία. Αρκεί να αγαπάς και να μην ζητάς τίποτα….

Σκηνοθεσία: Μαθιου Βον
Σενάριο: Τζειν Γκολντμαν, Μαθιου Βον, Νιλ Γκαιμαν
Ηθοποιοί: Ρομπερτ Ντε Νιρο , Κλερ Ντεινς , Μισελ Πφαιφερ , Ιαν Μακ Κελεν , Τσαρλι Κοξ , Ρουπερτ Εβερετ , Σιενα Μιλερ , Πιτερ Ο Τουλ

της Αννας Ρ.

….Καλησπέρα σε όλους!

Ταξιδεύοντας Καλαμάτα – Πάτρα χωρίς φοιτητικό αυτήν την φορά,

Βγείτε από το σπίτι!!!!

Σας έυχομαι ένα καταπληκτικό και όχι πληκτικό σαββατοκύριακο σε όλους!

  

Αντε λοιπόν ξεπορτίστε…

Τίποτα δεν χάθηκε…

Προσωπικά Αντικείμενα…

Αυτά είναι κάποια από τα πολλά προσωπικά μου αντικείμενα.

Η αγαπητή φάβα μου το ζήτησε και δεν είχα παρά να υπακούσω…

Τα γυαλιά μου, τα κλειδιά μου συνήθως πολλά, πορτοφόλι πάντα μικρό χωρίς λεφτά, ένα κοκαλάκι για τα μαλλιά από ξύλο ελιάς. Πάντα χαρτομάντηλα, υγρά μαντηλάκια και ντεπόν στην τσάντα.

Τα δώρα της φύσης σε μένα…

Μόλις σταμάτησε για λίγο η βροχή, κλέψαμε την ευκαιρία να πάμε μια βόλτα στο χτήμα.

Το δώρο της φύσης δεν άργησε να μας αποκαλυφθεί.

Η αλήθεια είναι ότι λυπήθηκα αρκετά,

 όταν κατάλαβα πόσο κοντά έφτασαν οι φλόγες από αυτόν τον παράδεισο.

Ο λοφίσκος δίπλα είχε ντυθεί στα μάυρα.

Δεν έχω ταξιδέψει σπό το καλοκαίρι, προσπαθούσα να αποφύγω να δώ από κοντά,

όλες αυτές τις εικόνες που μου πέρασαν στο υποσυνείδητο οι ειδήσεις, ως κάτι που θα έπρεπε να συνηθίσω.

Το δώρο ήταν άυτό, που βλέπουμε κάθε μέρα, αλλά δεν το βλέπουμε πραγματικά και βαθιά.

Είναι η δημιουργία του κόσμου και το μεγαλείο του.

Ενα ηλιοβασίλεμα, που κάθε μέρα είναι διαφορετικό,

 γιατί εμείς οι ίδιοι αλλάζουμε κάθε μέρα.

 

Όμως η φύση μου επιφύλλασε μια ακόμη έκπληξη…

Ενα μπουκέτο κυκλάμινα να μου υποκλίνονται….

Μια παράδοση λέει ότι ανήμερα Χριστούγεννα ανοίγουν οι ουρανοί στα δύο

και χιλιάδες άγρια κυκλάμινα φυτρώνουν ταυτόχρονα

μέσα στις σχισμές των βράχων, ακόμα και πάνω στο χιόνι.

Μου αρέσει αυτή η παράδοση έστω κι αν μοιάζει με παραμύθι…

Δεν είναι σαν να μας υποκίνονται αυτά τα κυκλάμινα.

Όλοι οι προβολείς είναι στραμμένοι πάνω τους…

Καλό ξημέρωμα σε όλους σας!

 

Μετά τη βροχή έρχεται το Καλοκαίρι….

Αφιερωμένο σε όλα τα μωρά του κόσμου! Και στο δικό μου μωρό…

Οσοι κατάλαβαν, κατάλαβαν….

Πρωταγωνίστρια η γάτα…στη βροχή!

Εξαιρετικά αφιερωμένο σε όσους λατρεύουν τη βροχή!

Χρόνια Πολλά και Καλά!!!

Στην μικρή μου αδελφούλα Γιώτα, Γιωτούλα, Γιωτάκι… που δεν είναι πια μικρή αλλά με συμφέρει…

Ας κλέψω λίγο από τον δικό σου ουρανό…

(Αφού είναι δική της η φωτογραφία και τη δανείστηκα για την περίσταση !)

Δομίνικος Θεοτοκόπουλος…El Greco…

Η ζωή του μεγάλου έλληνα ζωγράφου Δομήνικου Θεοτοκόπουλου ζωντανεύει στις κινηματογραφικές αίθουσες αυτές τις μέρες, με την υπογραφή του Γιάννη Σμαραγδή. Μεταξύ των πολλών που ήθελαν να παρακολουθήσουν την ταινία στην πρεμιέρα της ήμουν και εγώ. Πήγα με τις μεγαλύτερες προσδοκίες για μια ταινία που θα με γέμιζε πραγματικά, αφού ο θεοτοκόπουλος είναι απο τους αγαπημένους μου ζωγράφους.

Η ταινία είναι αρκετά καλή, αλλά όχι όσο θα ήθελα. Διέκρινα κάποια μικρά σφάλματα. Το σενάριο πραγματευεται την ερωτική ζωή του Θεοτοκόπουλου. Μας ταξιδέυει από την Κρήτη στην Ιταλία και μετά στην Ισπανία. Οι πίνακες ενυπάρχουν μέσα στην ταινία πολύ όμορφα, και τα χρώματα είναι κυρίαρχα στην φωτογραφία. Η σκηνή που μου άρεσε περισσότερο ήταν όταν αναμηγνύει τα χρώματα, εκεί ναι η ταινία γίνεται παλέτα και εμείς θεατές της δημιουργίας του Θεοτοκόπουλου. Ηθελαν όμως περισσότερη προσοχή κατά τη γνώμη μου τα σκηνικά και τα κουστούμια. Ηθελα να με ταξιδέυουν λίγο περισσότερο. Με γύριζαν λίγο, στην πραγματικότητα.

 

Αναφορικά με τους ηθοποιούς, ο Μουστάκας με έκανε να νιώσω πραγματικά ότι έχω χάσει έναν δικό μου άνθρωπο. Το γεγονός ότι ο ίδιος δεν θα μπορούσε να δεί την ταινία και το πόσο καλός ήταν με λυπεί. Ο Λάκης Λάζόπουλος δείχνει για μια ακόμη φορά, ότι όταν υπηρετεί το θέατρο και την υποκριτική, το υπηρετεί με σεμνότητα. Πολύ σεμνή και διακριτικά δυναμική παρουσιά. Η Δήμητρα Ματσούκα υπήρχαν στιγμές που ήταν καλή, εικαστικά, αλλά δεν ήταν τόσο καλή σε όλα τα σημεία. Και μια επισήμανση, όταν μας την παρουσιάζουν ως δεσποσύνη και βάζει το πόδι σταυροπόδι, ακυρώνει τη σκηνη, όσο κι αν ήταν ατίθασο πνεύμα, δεν ταιριάζει καθόλου.

 

Το μήλο έχει ιδιαίτερη σημασία στην ταινία είναι το σημαίνον και το σημαινόμενο. Ηταν ιδιαίτερα ευφυές σαν εύρημα. Επιπλέονένα θέμα είναι και η γλώσσα. Μιλούν αρκετά ελληνικά, αλλά δεν υπακούουν στους κανόνες. Ποιοί μιλούν ελληνικά με ποιούς, δεν υπακούουν, για παράδειγμα σε μια από τις τελευταίες σκηνές μιλούν τα δυο αδέλφια και δεν μιλούν ελληνικά ενώ στις προηγούμενες σκηνές συνέβαινε. Επίσης θα μου άρεσε να μιλούν ιταλικά στην Ιταλιά και ισπάνικά στην Ισπανία, το ξέρω ότι είναι ιδιατερα δύσκολο αλλά εμείς οι έλληνες με υπότιτλους θα την βλέπαμε ούτως ή άλλως, αν και είναι ελληνική ταινία.

ο αγαπημένος μου πίνακας!

Η μουσική του Βαγγέλη Παπαθανασίου ήταν πολύ καλή και ιδιαίτερα στο τέλος της ταινίας, δεν επισκιάζει την ταινία την συνοδέυει αρμονικά. Η ταινία είναι βασισμένη στην μυθιστορηματική βιογραφία του Δημήτρη Σιατόπουλου. Το σενάριο είναι της βρετανίδας Τζάκι Παβλένκο και του Γιάννη Σμαραγδή.

Στην Αθήνα επίσης λειτουργεί και έκθεση με τίτλο «Στιγμές από την ταινία El Greco» στον Πολυχώρο του Συντάγματος. Στην έκθεση παρουσιάζονται κοστούμια και αντίγραφα των έργων του El Greco, που χρησιμοποιήθηκαν στα γυρίσματα (τα οποία έχουν επιμεληθεί οι ζωγράφοι Σάββας Γεωργιάδης, Νίκος Μόσχος και Στέλιος Πετρουλάκης), καθώς και αντικείμενα από την ταινία.

Τα παραπάνω σχόλια είναι η προσωπική μου γνώμη και δεν θέλω να σας επηρεάσω όυτε θετικά ούτε αρνητικά. Αλλωστε η δυσφήμιση είναι η καλύτερη διαφήμιση, απλά όταν πιστεύω κάτι, θα το πώ και έχω το θάρρος της γνώμης μου.

by Anna R.

Ποιός είπε ότι η κούπα δεν έχει ιστορία;

Μια για το Φθινόπωρο.

Μια για όλες τις ώρες.

Μια που έχω από πολύ μικρή.